Romans 14

1 Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε , μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν . 2 ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα , ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει . 3 ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω , ὁ δὲ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω , ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο . 4 σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην ; τῷ ἰδίῳ κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει · σταθήσεται δέ , δυνατεῖ γὰρ ὁ Κύριος στῆσαι αὐτόν . 5 ὃς μὲν γὰρ κρίνει ἡμέραν παρ’ ἡμέραν , ὃς δὲ κρίνει πᾶσαν ἡμέραν · ἕκαστος ἐν τῷ ἰδίῳ νοῒ πληροφορείσθω . 6 ὁ φρονῶν τὴν ἡμέραν Κυρίῳ φρονεῖ · καὶ ὁ ἐσθίων Κυρίῳ ἐσθίει , εὐχαριστεῖ γὰρ τῷ Θεῷ · καὶ ὁ μὴ ἐσθίων Κυρίῳ οὐκ ἐσθίει , καὶ εὐχαριστεῖ τῷ Θεῷ . 7 Οὐδεὶς γὰρ ἡμῶν ἑαυτῷ ζῇ , καὶ οὐδεὶς ἑαυτῷ ἀποθνῄσκει · 8 ἐάν τε γὰρ ζῶμεν , τῷ Κυρίῳ ζῶμεν , ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν , τῷ Κυρίῳ ἀποθνήσκομεν . ἐάν τε οὖν ζῶμεν ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν , τοῦ Κυρίου ἐσμέν . 9 εἰς τοῦτο γὰρ Χριστὸς ἀπέθανεν καὶ ἔζησεν , ἵνα καὶ νεκρῶν καὶ ζώντων κυριεύσῃ . 10 Σὺ δὲ τί κρίνεις τὸν ἀδελφόν σου ; ἢ καὶ σὺ τί ἐξουθενεῖς τὸν ἀδελφόν σου ; πάντες γὰρ παραστησόμεθα τῷ βήματι τοῦ Θεοῦ . 11 γέγραπται γάρ

12 ἄρα οὖν ἕκαστος ἡμῶν περὶ ἑαυτοῦ λόγον δώσει τῷ Θεῷ . 13 Μηκέτι οὖν ἀλλήλους κρίνωμεν · ἀλλὰ τοῦτο κρίνατε μᾶλλον , τὸ μὴ τιθέναι πρόσκομμα τῷ ἀδελφῷ ἢ σκάνδαλον . 14 οἶδα καὶ πέπεισμαι ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ ὅτι οὐδὲν κοινὸν δι’ ἑαυτοῦ · εἰ μὴ τῷ λογιζομένῳ τι κοινὸν εἶναι , ἐκείνῳ κοινόν . 15 εἰ γὰρ διὰ βρῶμα ὁ ἀδελφός σου λυπεῖται , οὐκέτι κατὰ ἀγάπην περιπατεῖς . μὴ τῷ βρώματί σου ἐκεῖνον ἀπόλλυε , ὑπὲρ οὗ Χριστὸς ἀπέθανεν . 16 μὴ βλασφημείσθω οὖν ὑμῶν τὸ ἀγαθόν . 17 οὐ γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καὶ πόσις , ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρὰ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ · 18 ὁ γὰρ ἐν τούτῳ δουλεύων τῷ Χριστῷ εὐάρεστος τῷ Θεῷ καὶ δόκιμος τοῖς ἀνθρώποις . 19 ἄρα οὖν τὰ τῆς εἰρήνης διώκομεν καὶ τὰ τῆς οἰκοδομῆς τῆς εἰς ἀλλήλους . 20 μὴ ἕνεκεν βρώματος κατάλυε τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ . πάντα μὲν καθαρά , ἀλλὰ κακὸν τῷ ἀνθρώπῳ τῷ διὰ προσκόμματος ἐσθίοντι . 21 καλὸν τὸ μὴ φαγεῖν κρέα μηδὲ πιεῖν οἶνον μηδὲ ἐν ᾧ ὁ ἀδελφός σου προσκόπτει . 22 σὺ πίστιν ἣν ἔχεις κατὰ σεαυτὸν ἔχε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ . μακάριος ὁ μὴ κρίνων ἑαυτὸν ἐν ᾧ δοκιμάζει · 23 ὁ δὲ διακρινόμενος ἐὰν φάγῃ κατακέκριται , ὅτι οὐκ ἐκ πίστεως · πᾶν δὲ ὃ οὐκ ἐκ πίστεως ἁμαρτία ἐστίν .